Verslag tweede dag Theater op de Markt

Een dag vol wonderlijke ontdekkingen

Theater op de Markt in Neerpelt had op 1 november weer heel wat te bieden, waaronder een aantal voorstellingen, die alleen die dag te zien waren. Een aantal producties hadden we al gezien en konden we in ons uurschema laten passen, zodat we blij waren ze terug te zien, anderen waren compleet nieuw of kenden hier hun Belgische première. Er viel sowieso weer veel te ontdekken en het festival betreedt ook het neventerrein van de dans en de performance . Ondertussen zijn van diverse voorstellingen die we de eerste dag zagen ook foto’s te zien op Flickr, te bereiken via de website van Theater op de Markt. Beelden zeggen vaak meer dan wat woorden hier kunnen zeggen.
www.theateropdemarkt.be

Cie Side-show met Wonders

http://www.side-show.be/

Het vallen van een blad, je zou er het plafond van oplopen.
Je weet niet wat je ziet in deze ongekende fantastische wereld.

Het festival kende een wereldpremière met een eigen productie van de nieuwe Belgische groep Cie Side-show rond Quintijn Ketels, circusartiest, danser en Aline Breucker, scenografe en kostuumontwerpster. Zij werkten samen met het duo acrobaten Elsa Bouchez en Philippe Droz.
De brochure vertelt :
“Wonders is een dwaaltocht in een onbestemde ruimte, die inspeelt op de nieuwsgierigheid en de verbeelding van de toeschouwer. Schijnbaar onmogelijke scènes komen in beeld. Wonders opent de poorten naar een andere en intrigerende wereld. Lichamen en decors smelten samen door middel van acrobatie en machinerie uit het klassiek theater. Een voorstelling over kijken als vraag en waarneming als antwoord.”

Wat mij betreft, ik heb gekeken maar de waarneming biedt mij als antwoord, nog meer vragen. De voorstelling zou ongeveer 1 uur duren maar duurde een kwartier langer, waardoor het publiek zich wat onrustig voelde. Ik vond ze echter mooi om zien, al kwam de inhoud me niet altijd duidelijk over. De artiesten willen eigenlijk geen verhaal brengen. Elk brengt zijn verhaal en de toeschouwer moet zijn verbeelding zijn gang laten gaan.

Quintijn Ketels was ondersteboven van een afbeelding van een plafondloper uit Gent, Philippe Lemeur, in een boek van circushistoricus André De Poorter. Dit ook realiseren werd een obsessie. Met veel zweet en zoeken in de plastische mogelijkheden van Aline Breucker, werd een voorstelling geboren die doorspekt werd met elementen uit de Side-show ( behaarde lichamen , elastische huid, de freaks, het absurde, het irreële, de wonders )

De voorstelling ging door in De Zwarte Doos, een ruimte die volledige duisternis biedt. De artiesten vonden ze voor het publiek wel niet ideaal wat zicht betreft en dat het publiek te dicht zat.

De belichting is goed gekozen en de beelden die de toeschouwer krijgt zijn mooi en origineel, en spreken tot de verbeelding. De voorstelling ging tweemaal door en was telkens uitverkocht.

Er zijn foto’s te zien op de tweede set van Theater op de markt in Flickr.
http://www.flickr.com/photos/theateropdemarkt/sets/72157637219128436/

Ze illustreren hoe onwerkelijk mooi de voorstelling is. Er wordt geen woord gesproken, de verbeelding is hier aan de macht.

“Wonders toont de dwaaltocht van een podiumartieste die moet kiezen. Het publiek kijkt mee vanuit de coulissen: vertwijfeling achter het doek, de grote glimlach voor het publiek. Wonders opent de poorten naar een wereld tussen schijn en werkelijkheid. De confrontatie van circusacrobatie met theater en dans leiden tot schijnbaar onmogelijke scènes. Cie Side-Show creëert onverwachte beelden en schept situaties die iedere toeschouwer aan het denken zetten. Een voorstelling die inspeelt op onze nieuwsgierigheid en niemands verbeelding onberoerd laat.”

De voorstelling begint met een mooie belichte voorstelling van de twee mannen en de twee vrouwen. Een blad papier dwarrelt naar beneden. We zien de artiesten op scene lopen, maar ook omgekeerd op het plafond. De artiesten bewegen tussen grote poppen die horizontaal en verticaal de ruimte vullen. Op de achterwand worden brieven in de verf gezet en een hoop brieven dwarrelen naar beneden net als een vrouw die via een touwladder daalt en door de twee mannen wordt opgevangen. Al dansend wordt ze boven hun hoofden op handen gedragen. De muziek is soms bevreemdend, soms heel mooi. Je weet niet altijd wat je ziet. De combinatie van acrobatie, dans, papier, decor, muziek, belichting, levert fraaie beelden op. De kledij spreekt tot de verbeelding of is strak. De poppen gaan mee in het verhaal. Een gezicht uit papier en handen uit papier worden geplukt en er vormt zich een berg papier die tegen de muur gekleefd wordt. De ene vrouw scheurt papier en bedekt er de ogen van de andere mee. De twee mannen dansen en vechten als twee herten en kloppen elkaar zwaar op het lichaam. We zien hoe een vrouw een koord naar zich toetrekt en hoe een hand uit de berg papier komt. De arm en de hand krijgen een donkere kleur en een vrouw in een reuze wit kleed verdwijnt in de lucht. Ze eindigen, belicht in hun hoek zoals ze begonnen waren.

Mooi, bevreemdend, vol beelden en moeilijk om onder woorden te brengen. Laat de beelden over je heen gaan en geniet ervan. Ze kregen een staande ovatie. De voorstelling werd geadviseerd voor een publiek van 10+. Binnenkort nog te zien in De Kriekelaar, Gaillaitstraat 86 in Schaarbeek op 14 en 16 november om 20u.

 

O Ultimo Momento (Por/Fr) met de vervangvoorstelling Contigo

http://www.oultimomomento.com

Van de oorspronkelijk voorziene voorstelling “Ce qui reste” bleef niks over, omdat die omwille van kwetsuren niet kon doorgaan. Het bleef echter indrukwekkend.

Dezelfde compagnie bracht een vroegere voorstelling Contigo. Dit was de beste oplossing die organisatie en artiesten konden vinden nadat bekend raakte dat een van de artiesten in de duovoorstelling gekwetst was. We kregen dus een solovoorstelling die zeker ook de moeite waard was.

Uit de vervangtekst in het Artiesten-ABC lezen we :
“Twee Portugese artiesten, João Paulo P. Dos Santos en Rui Hort laten hun ervaringen en invloeden samensmelten tot Contigo. Deze voorstelling gaat over hun verschillende percepties van lichamen en objecten. Op een lege scène, met enkele objecten, een Chinese mast en bovenal een lichaam, drukt João zijn woede, zijn meesterlijke vaardigheden, maar ook zijn uitputting en zijn eenzaamheid uit”

“Mijn doel is niet om te zijn of niet te zijn, maar een danser te zijn in harmonie met de Chinese mast en met mijn lichaam “.

Een hoge Chinese Mast, reikend tot in de top van de sporthal, een geconcentreerde vlakken-verlichting, een artiest in een stoel en een verlicht doek waar hij een steen zal uithalen. De artiest gebruikt de stoel en de steen in zijn nummer aan de Chinese mast. Vanop de stoelleuningen sprint hij op zijn Chinese mast. De stoel wordt steeds verder gezet. Hij neemt de stoel mee tot boven na er beneden mee gedanst te hebben. De stoel wordt boven vastgezet en gebruikt om op te staan, te zitten, te hangen, er onder door te kruipen. De artiest beheerst op een indrukwekkende manier de Chinese mast en maakt er een mooi spektakel van. Hij beklimt op diverse wijzen de Chinese mast en daalt ook op diverse spectaculaire manieren. Hij maakt zelfs een voorwaartse salto aan de mast. De steen wordt omhoog gegooid en bij het afdalen weer opgevangen. Als de steen valt, laat hij zich met het hoofd naar beneden snel zakken om de steen in de mond te nemen. Bovenaan haalt hij ook nog een metalen stok te voorschijn om er mee te werken, hij gooit ze op en vangt ze dalend weer op. Knap in uitvoering en belichting. Het was muisstil in deze veertig minuten durende voorstelling op grote hoogte. Wil ik beslist nog eens terug zien.

Foto’s op Flickr: http://www.flickr.com/photos/theateropdemarkt/sets/72157637188784773/

Los Galindos (ES) met Maiurta

http://www.losgalindos.net

Oerdeeglijke clowneske voorstelling vol nostalgie naar het succesrijke trapezistenbestaan.

Los Galindos was eertijds een naam in het straattheatercircuit dat borg stond voor een ludiek en kwalitatief trapezespektakel. Maar een artiest blijft niet jong, wordt bang en minder lenig. Maar hij heeft wel levenservaring zat. Tijd om zijn leven te bekijken. Marcel Escalano doet dat in een speciale tent, een Yurt, een soort nomadentent, die verwijst naar het nomadisch bestaan van een circusartiest. Zijn vrouw ontvangt het publiek, terwijl hij op de houten vloer omgekeerd, teksten in krijt aanbrengt bij de krijttekeningen. De teksten gaan over het verleden. Wat in zoveel tijd werd opgebouwd, wordt in één veel kleiner moment weggeveegd. We zagen de voorstelling al tijdens Humorologie en waren benieuwd welke evolutie we zouden zien. De voorstelling was met meer humor gekruid en er was een andere muzikant die andere accenten in zijn muziek stak. Hij werkt met bloem en maakt er deeg van en vormt het vooral op het gezicht tot masker, haar of neus, om ermee de clown uit te hangen en om op verkenning te gaan.

Hij komt op, geniet van een denkbeeldig applaus en speelt dan tuba zonder toeten noch blazen. Hij spant het net onder de trapeze en doet het gevaarlijke nummer na veel aarzeling. Hij blijft lenig voor zijn leeftijd.

Met deeg maakt hij maskers, figuren, een slang, … en speelt er interactief mee. Ondertussen deelt iedereen popcorn uit. De belichting bestaat vaak uit 1 lamp die rond de piste slingert en een speciale sfeer creëert. De bloem maakt nogal wat stof en met wat hij in deeg maakt geeft Marcel ons stof tot nadenken. Een (h)eerlijke voorstelling met knappe livemuziek en veel sfeer.

http://www.youtube.com/watch?v=l-d32SVQc8E

Cirque Aïtal (FR/FIN) met Pour le meilleur et pour le pire

www.cirque-aital.com

Goede tijden, slechte tijden: Le pire vond ik le meilleur.

Dit is mijn voorkeurvoorstelling van het festival.

Veel humor, originaliteit, zeer goede acrobatie met gebruik van originele wagenonderdelen, een Finse colère die Kati noemt en een beresterke Franse reus Victor, die zich dood rookt, en die een auto van het merk Aïtal opheft.

De auto zelf speelt een vooraanstaande rol, als kleedkamer, als (v)rijmiddel, uit zichzelf rijdend (een automatiek?) met of zonder zijn eigenaars, met of zonder honden. De autoradio laat zich persoonlijk kennen en brengt andere muziek naargelang de persoon die de deur dichtklapt.

We krijgen veel humor en een originele setting in zand met luchtacrobatie op een losgemaakte uitlaatbuis. Een spelletje badminton, van een geweldige Victor uit Frankrijk tegen een pluimgewicht uit Finland. Kati wordt door het zand gesleurd, duikt de koffer in en duikt van de auto. Ze doet stoer in badpak, als automonteur met pet, vangt een duikende Victor op en krijgt een koude douche. Een uur plezier en ontroering, met ruzie en liefde voor elkaar en voor het acrobatievak met fantastische hand-op-handstanden en salto’s. Heerlijk circustheater dat een staande ovatie kreeg en waarbij de artiesten meerdere keren werden teruggeroepen. Ze speelden drie dagen telkens voor een uitverkochte tent.

Foto’s te zien op Flickr bij Theater op de Markt.

http://www.flickr.com/photos/theateropdemarkt/sets/72157637219128436/page2/

 

Sabine Molenaar/Sandman (NL) met that’s it.

http://vimeo.com/70052079

Een droom van een dansvoorstelling over dromen en nachtmerries van Sabine.

De titel laat veronderstellen dat het gemakkelijk is, maar het dansen van Sabine is eerder ongelooflijk, mooi en boeiend.

Alhoewel dans niet direct mijn dada is, kon deze voorstelling me blijvend boeien. Sabine Molenaar is niet klein van gestalte, maar ze beheerst haar lichaam volledig en ze kan het draaien en keren aan alle kanten. Ze danst het hele podium rond, doet kleren aan en uit. Ze verliest het hoofd, gebruikt kledij, haar en ketting als expressiemiddel. Knappe solodansact onder de vlag van haar eigen gezelschap Sandman. Ze was de verrassende revelatie tijdens Theater aan Zee in Oostende .

Ook dat nog

Bij het vertrek konden we weer genieten van de mooie decoratieve vuurinstallaties overal in Dommelhof door de Vuurmeesters aangestoken. In de foyer was Stefaan De Winter met zijn Grande boîte, de discoliefhebbers de time of their life aan het bezorgen in zijn kleinste discotheek der wereld.

We zagen die dag niet, maar wel al vroeger:

Cie Pol en Freddie en Gab met Cirque Démocratique de la Belgique.

http://www.cirquedemocratique.be

Deze Vlamingen voeren uit waarvoor het publiek stemt.

Het publiek was duidelijk in de stemming en was niet ontstemd met wat ze te zien kregen, want ze hadden er zelf voor gekozen.

Ik geef hier eventjes mee hoe we ze op Humorologie meemaakten.

Belgen stemmen in geel of rood om de artiesten tot onmogelijke prestaties te brengen.

Pol en Freddy, zijnde Bram Dobbelaere en Sander De Cuyper (ik weet niet of de volgorde klopt) wonnen vroeger op Humorologie met hun show “Ready” het humorconcours. Ze toerden vijf jaar rond met deze show en waren ondertussen ook de wereld aan het veroveren met Cie EaEo. Voor deze nieuwe show kunnen ze beroep doen op collega Bonduel, zijnde Gab van Woesh en van Shake That waar Sander ook al in meespeelde. De keurige heren hebben hun tribune meegebracht en een groot rood vloeren toneeldoek en een podium. De Belgische driekleur wappert aan beide kanten en het publiek stroomt op dit middaguur op een zondag toe. Ze krijgen een rood en geel stembiljet omdat de artiesten dat brengen, wat gekozen wordt door het publiek. We komen in de stemming door het Belgische volkslied dat iedereen doet rechtstaan. Sommigen zingen uit volle borst mee, anderen zoals sommige van onze Rode duivels doen, heel ingetogen.

Als er niet gestemd wordt raken de drie ontstemd, dus iedereen is verplicht om te stemmen. We kunnen stemmen voor een solo jongleren of voor een uiteenzetting over de Belgische democratie. Ik laat u raden wat het werd…. Toch krijgen we Sander zijn jongleerkunsten te zien waarbij het publiek telkens stemt voor een bal meer of geblinddoekt jongleren met kegels. We krijgen een gênante climax omdat het publiek daarvoor kiest. Het publiek maakt het de artiesten niet gemakkelijk.

Bram tapdanst met skibotten en krijgt nadien gezelschap van tapdansers Sander en Gab. Ze kunnen er aardig mee uit de voeten.

Een voorzien acrobatentrio kan niet optreden omdat er zich enen juist heeft gekwetst. Het blijkt Sander te zijn. Was hij het ook niet die vroeger zijn arm uit de kom liet trekken? Gab mag zijn troeven uitspelen, en de negentig procent van zijn brein gebruiken om de volgorde van een kaartspel van 52 kaarten uit het hoofd te leren. Hij slaagt erin tot Sander het om zeep helpt, maar collega Bonduel is niet van de kaart te spelen. Hij weet ook België op de kaart te zetten.

Na een referendum krijgen we een bordennummer op ons bord. Soepborden worden gejongleerd en naar elkaar gegooid en op stokjes gedraaid. Verdraaid goed zonder brokken te maken.

Het einde is nabij. Het publiek kan kiezen voor een onbekende act. Wat het is ga ik hier niet vertellen, maar het werd levensgevaarlijk voor Sander die niet stond te springen om het te doen. Doet hij het of doet hij het niet? Het publiek besliste ook hier weer. Sander werd voor moed en zelfopoffering gehuldigd met een medaille, een krans en een plaats op het hoogste schavot. Ik geef te raden wie de populariteitspoll won.

Cie Circoncentrique met Respire

www.circoncentrique.com

Een adembenemend mooie voorstelling.

We zagen de voorstelling al meerdere malen zoals in De Roma in Borgerhout, die op hetzelfde moment als Theater op de Markt zijn Circo Roma-festival heeft. Hier ging ze door in CC De Palethe in Overpelt.

Toen we de voorstelling bijna twee jaar geleden in De Roma zagen schreven we:

Alessandro Maida (Italiaan) met zijn bal (groot en kleine) en Maxime Pythoud (Zwitser) met zijn enkel rad, vormen samen een Belgische compagnie, omdat ze in Brussel wonen en aan de ESAC afstudeerden. Ze werkten ook al mee aan de succesvoorstelling met andersvaliden Complicités van Espace Catastrophe en brengen een goed 45 minuten durend woordloos spektakel dat op veel whow-kreten onthaald werd. Ze lopen rond, hangen aan elkaar, gooien zich op elkaar, staan op elkaar, maken sprongen voorwaarts en achterwaarts. Knap gedaan. Een lamp gaat aan en drie ballen komen op verschillende manieren in beweging. Er wordt op diverse manieren gejongleerd en mooi is als Alessandro jongleert terwijl hij wordt vastgehouden of jongleert omgekeerd hangend. Er wordt een kat en muisspelletje gespeeld met een grote bal, waarbij Maxime vaak verraden wordt door de kinderen die helemaal opgaan in het spel met de grote bal. Met de armen zwaaiend wordt er zwaar in- en uitgeademd. De voorstelling heeft zijn naam niet gestolen.

Alessandro is een meester in het lopen en draaien op de grote bal. De muziek is gevarieerd en de belichting komt soms van een bureaulamp. Kleinere ballen draaien knap rond op de grote bal.

Een grote lamp gaat aan en Maxime komt ons een staaltje van zijn kunnen tonen op het enkel rad. Hij draait hiermee snel rond, op mooie muziek tot hij bijna horizontaal ronddraait en zich daarna weer opricht. Met en zonder benen draait hij snel in zijn rad rond. Knap als ze met tweeën rug aan rug in het rad ronddraaien. Maxime hangt ook draaiend in zijn rad, snel en soms met 1 hand. Het rad draait ook rond hem heen en helemaal mooi is het als het rad op de grote bal meedraait. Ze bevinden zich alleen of met zijn tweeën op de ronddraaiende bal die zich in het rond draaiende rad bevindt. Erg knap is dat.

Als het licht uitgaat krijgen beide artiesten terecht een staande ovatie. “Cie Circoncentrique sleurt je mee in een cirkelvormig avontuur, een acrobatische en poëtische draaikolk”. Respire! Is adembenemend mooi.

Morgen een gevulde dag

Morgen gaan we ’s morgens in de lucht met Rode Boom en Kurt Demey, gaan we ’s middags op bezoek bij Leandre, kijken we naar Vu van Sacékripa, want deze hebben we nog niet gezien. Nadien kijken we naar jong talent op stage bij de ESAC. ‘s Avonds kijken we naar de boom in de schouwburg van Les Krilati met Racines en gaan we op rooftocht met Cie Bakélite. Dat belooft.